Nog enkele dagen en we zitten op de helft van onze reis.

Nog enkele dagen en we zitten op de helft van onze reis. De tijd vliegt als je plezier hebt, in ons geval geflankeerd door een bewustzijn dat we inmiddels al belachelijk veel gezien hebben. Veel moois vooral. Het besef dat deze (geluks)factor nog maal twee gaat is geweldig. Terug naar Corsica. Wat. Een. Bestemming. We vullen de dagen vanaf een Caraïbisch-achtig strandje, een zonnige middag langs een fraaie beek, rijden een indrukwekkende bergpartij op of duiken een van de vele schilderachtige bossen in. We zijn verknocht aan dit eiland. Aan de bloemen, de picturale dorpjes, langgerekte stranden, welgevormde baaien, heerlijke restaurants en gezellige winkeltjes. En verknocht aan elkaar. Van verveling is nimmer sprake. Integendeel. We zien elke dag andere dingen. Leren andere dingen. Vooral als we door de pure, nieuwsgierige en blijde ogen van de kinderen kijken. Na het ontbijt leggen we ’s ochtends onze handdoeken op het strand en trotseren Tim, Linde en Jasmijn – inclusief kekke duikbril – het water. Vissen spotten! Later wordt de rubberboot erbij gepakt. Iedereen aan boord, waarna Henk als reisleider fungeert, de boot met een touw voortbeweegt en de zoektocht naar gekleurde vissen kan beginnen. In alle soorten en maten komen ze voorbij. De verbaasde blikken zijn onbetaalbaar. We nemen een broodje. Eten wat fruit. Tijd voor een potje voetbal of het maken van zandkastelen. Meestal gaan we rond 16.00 uur terug naar de camping. We eten een warme maaltijd langs een beekje en zien de kids niet veel later steevast als een blok in slaap vallen. Moegespeeld en week van alle indrukken. Is alles dan pais en vree? Onmogelijk. Zelfs in de mooiste oorden komen ergernissen om de hoek kijken. Bijvoorbeeld als Laura ‘even snel’ boodschapjes gaat doen. Henk rijdt ondertussen rondjes over de parkeerplaats, aangezien de kinderen slaap nodig hebben. De teller staat op 53 minuten. En 53 rondjes. Niemand slaapt, uiteraard. ‘Pakt ze nog even een kapper mee?’ Henk is poepiechagrijnig. Niet wetende dat Laura zich ondertussen in het zweet werkt in een onnoemlijk grote hypermarché waar alles, zo lijkt het, zowel onlogisch geplaatst als onvindbaar is. Goed voor de Fitbit. Iets minder voor het geduld. En ook dat hoort er simpelweg bij. We gaan nog even door. Nog ruim tweeënhalve maand.

Geef een reactie

Sluit Menu
×
×

Winkelmand